Ο ΚΟΥΦΟΣ  ΓΑΤΟΣ ΚΙ  ΕΝΑΣ  ΣΒΩΛΟΣ ΛΑΣΠΗΣ

Διήγημα

του

Βαγγέλη Καραλή


Ο Τίτος το σπουργιτάκι κάθε φορά που προσγειωνόταν στο γκαζόν της αυλής, που γεννήθηκε το περασμένο καλοκαίρι, τίναζε το κεφάλι του πάνω, αριστερά και δεξιά για να δει μήπως είναι εκεί κοντά ο γάτος ο Albus που πρόσφατα έφεραν οι ιδιοκτήτες. Ήταν ολόασπρος  και φαίνονταν εύκολα στο γκαζόν όταν κάθονταν ξαπλωμένος. 

Όμως όταν πήγαινε δίπλα στον ασβεστωμένο τοίχο ήταν σχεδόν αόρατος. Μεγάλος κίνδυνος. Ευτυχώς όμως ήταν και κουφός και δεν αντιλαμβανόταν τις περισσότερες φορές τον Τίτο που πετούσε πάνω από τη  ράχη του.

Τύχη κι αυτή με τον Τίτο να έχει ανακαλύψει, ότι ο γάτος είναι κουφός και  , πως μόνο όταν είναι δίπλα στον τοίχο  υπάρχει κίνδυνος! Έτσι όλα γίνονται πιο εύκολα. Νερό από τις γλάστρες , σπόροι από το γκαζόν, τραγούδι και φλερτ στα κλαδιά της φουντουκιάς, που υπήρχε στην αυλή, κι έτσι περνούσε η μέρα.Αλλά και τις νύχτες πολλές φορές κρύβονταν στην πυκνή φυλλωσιά  και κοιμόταν ως το ξημέρωμα.

Ήρθε η Άνοιξη κι έφτασαν από μακριά και τα χελιδόνια. Τα περσινά χελιδονάκια  που το περασμένο φθινόπωρο συγκεντρώθηκαν ένα απόγευμα στα καλώδια της ΔΕΗ και την επομένη έγιναν καπνός, ήρθαν πάλι.Ένα ζευγάρι άρχισε να χτίζει νέα φωλιά, στη βεράντα,  δίπλα στην περσινή, επειδή την βρήκαν γεμάτη με χόρτα και πλαστικά σχοινιά που κάποιο άλλο πουλί τα έχωσε εκεί μέσα κι άλλαξε εντελώς τη χρήση της.

Ο Τίτος στην άλλη πλευρά του σπιτιού μάζευε όλη μέρα χόρτα για να τα χώσει κάτω από τα κοιλώματα των κεραμιδιών για να γεννήσει τα αυγά του με τη φίλη του.Τα χελιδόνια με τη σβελτάδα τους κουβαλούσαν σβώλους λάσπης και σαν 3D εκτυπωτές ολοκλήρωσαν τη φωλιά τους. 

Ο Albus κοιτούσε αριστερά δεξιά να πετούν χελιδόνια και σπουργίτια βυθισμένος στον άηχο κόσμο του και η κυρία Ελένη με μια σκούπα μάζευε όλη μέρα ξερά χόρτα, κουτσουλιές και σκόνες από τις φωλιές.

Κάποια στιγμή ο Τίτος, που μόλις ολοκλήρωσε μια επικίνδυνη πτήση πάνω από τον Albus, εκμυστηρεύτηκε στο χελιδόνι  ότι ο Albus είναι κουφός  και δεν κινδυνεύει από αυτόν εκτός όταν κάθεται δίπλα στον τοίχο και  δε φαίνεται καθόλου.

_ “Πρώτη φορά θα αντιμετωπίσω την αναπηρία του άλλου”  είπε το χελιδόνι θέλοντας να μετριάσει κάπως τον ενθουσιασμό του που μπορεί να πετά σχετικά άνετα στην αυλή.

Ένα μεσημέρι του καλοκαιριού τεράστια σύννεφα υψώθηκαν πάνω από το χωριό. Γκρίζα κι απειλητικά ξέσπασαν με μια βίαιη καταιγίδα κι αέρα τρομερό, που ταρακουνούσε τις στέγες , έριχνε γλάστρες , έσπαζε τα κλαδιά κι έβρεχε ασταμάτητα με βροντές και κεραυνούς. Νερά μπήκαν στο σπίτι από τη στέγη αφού οι υδρορροές είχαν βουλώσει από τα χόρτα του Τίτου, που κουτροβαλούσαν τώρα μαζί με τα τρία αυγά του,   στην αυλή μέσα στα θολά νερά. Κι όταν άρχισε και το χαλάζι μια βαριά μπάλα πάγου χτύπησε κατακέφαλα τον Τίτο που πέθανε αμέσως πάνω στα βρεγμένα χόρτα του και στα σπασμένα αυγά του. Ο Τίτος το σπουργίτι  είχε πάρει το πιο σκληρό μάθημα της ζωής. Νόμιζε ότι τα είχε κάνει όλα σωστά , αλλά η καταιγίδα και η πρόχειρη  θέση του “σπιτικού”  του ήταν τα πιο βασικά κι  αληθινά πράγματα που δεν ήξερε για το μέλλον του.

Ο Albus είχε κρυφτεί στο σπιτάκι του και κοιτούσε το χαλασμό ανέκφραστος. Είχε κηδεμόνες κι ένιωθε  ασφαλής. Είχε τα εμβόλια , την καθαρή τροφή του και δροσερό νεράκι καθημερινά.

Το χελιδόνι στην ψηλότερη φωλιά είχε κουρνιάσει  κι έβλεπες μόνο το κεφάλι του  ακίνητο και υπομονετικό. Ήταν το πιο κοσμογυρισμένο πλάσμα στην αυλή αυτή κι ήξερε πώς να επιλέξει το μέρος για τη φωλιά του. Η καταιγίδα πέρασε κι οι υπερπτήσεις του χελιδονιού πάνω από τη ράχη του θεόκουφου γάτου άρχισαν ξανά συνοδευμένες από έντονα τσιρίγματα που άλλοτε χρησίμευαν για να ειδοποιήσουν τα μέλη της χελιδονοπαρέας για την επικινδυνότητα του γάτου, αλλά τώρα έμοιαζαν και λίγο περιπαικτικά. Ακόμη κι ο κύριος Γιώργος .όταν πήγαινε να τον αγγίξει ενώ χουζούρευε ή κοιμόταν πετιόταν ξαφνικά πάνω ουρλιάζοντας από την τρομάρα του καθώς δεν ήταν προετοιμασμένος ούτε για ένα απλό χάδι, αν δεν έβλεπε τον άνθρωπο να πλησιάζει.

Ένα απόγευμα εργάτες ήρθαν στην αυλή για τις επισκευές των κεραμιδιών που είχαν σμπαραλιάσει από την πρόσφατη καταιγιδα. Συμφώνησαν με τον κύριο Γιώργο .την τιμή για τις επισκευές και του είπαν να παραγγείλει μια παλέτα κεραμίδια.

Πράγματι την επόμενη μέρα ένα φορτηγό με ένα γερανό στη καρότσα έφερε τα κεραμίδια σφιχτοδεμένα σε μια παλέτα, την οποία ο χειριστής προσπαθούσε να κατεβάσει στην αυλή μετακινώντας δυο τρεις μοχλούς που είχε μπροστά του.Έπρεπε να την κατεβάσει στην πλακόστρωτη αυλή. Μια πολύ ωραία αυλή πέτρινη, που στο κέντρο της είχε ένα άσπρο μαρμάρινο ρόμβο σκαλισμένο με ένα ωραίο σχέδιο, πάνω στο οποίο εκείνη τη στιγμή κοιμόταν ο Albus.

Εκεί, που ο χειριστής θα άφηνε την παλέτα με τα κεραμίδια , κανείς δεν πρόσεξε πως κοιμόταν ο δύστυχος γάτος βυθισμένος στη σιωπή του, αλλά δε φαίνονταν και τόσο καλά για να πούμε την αλήθεια.

Μόνο το χελιδόνι, που έχοντας κάνει αμέτρητες υπερπτήσεις πάνω από τη ράχη του για να διασκεδάσει με τον κίνδυνο , ήξερε κάθε στιγμή που θα τον έβρισκε.Και τώρα βρίσκονταν κάτω από έναν τόνο κεραμίδια που κατέβαιναν σιγά σιγά από το γερανό και σε λίγο θα τον έλιωναν.

Χωρίς να το πολυσκεφτεί χύμηξε στην πιο χαμηλή πτήση, μέχρι εκείνη στιγμή ,πάνω από το γάτο αφήνοντας πάνω στην κοιλιά του ένα σβώλο μουσκεμένης λάσπης που τον κατατρόμαξε. Τινάχτηκε όρθιος με ανασηκωμένη την γυαλιστερή άσπρη γούνα του και έφυγε τρέχοντας κι ουρλιάζοντας αφού πρόλαβε να δει  και το φορτίο να κατεβαίνει.

Έτσι γλίτωσε τη ζωή του, από ένα σβώλο λάσπης, ένα χελιδόνι που τον περιέπαιζε κι από έναν σπουργίτη που όσο ζούσε του άρεσε να κουτσομπολεύει κι από την επιστήμη φυσικά.

Γιατί από την επιστήμη θα αναρωτηθεί κάποιος. Μα επειδή το χελιδόνι δεν ήταν απλά το γνωστό πτηνό που βλεπουμε την άνοιξη και τα καλοκαίρια στις αυλές μας. Ήταν μια εξελιγμένη

ρομποτική μηχανή που έκανε όσα ήξερε να κάνει το απλό χελιδονάκι κι άλλα ακόμη  περισσότερα. Άκουγε, έβλεπε είχε GPS και μπορούσε να πάρει και κάποιες αποφάσεις. Είχε ας πούμε μια αντίληψη για το καλό και το κακό.Υπολόγισε πως ο κουφός γάτος είναι καλό για τα σπουργίτια και κακό για τον ίδιο. Έπρεπε να γίνουν κι άλλοι περίπλοκοι υπολογισμοί για το τι είναι προτιμότερο να επιλέξει, το καλό για τα σπουργίτια ή το καλό για τον γάτο; Πήρε γρήγορα την απόφαση, πίσω από την πλάτη του χειριστή που κουνούσε τους μοχλούς, του κυρίου Γιώργου που έψαχνε τα χρήματα για να πληρώσει τα κεραμίδια και την πλάτη του γάτου φυσικά, που αν η απόφαση ήταν για το καλό των σπουργιτιών, ακόμη θα κοιμόταν σε έναν άλλον διαφορετικό κόσμο.



17/4/2021

Άδεια Creative Commons
Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

Πνευματικά δικαιώματα ©